[BT]ลูกสาวหมึก ลูกชายพี่เป้

posted on 07 Jul 2011 15:21 by bt-guoming  in Art
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคบลอดเวน


******

 
 
 
 
จากเอนทรี่กิจกรรมนี้น่ะนะ ... >>> จิ้มๆ

แล้วก็จากเอนทรี่นี้ของพี่เป้น่ะนะ ... >>> จิ้มๆ
 
 
 
 
 
แบบว่า...

หมึกแค้นเหลือเกิน ....  /สั่นเทิ้มด้วยไข้หวัด



 
 
ก็เลยอัพบ้างอะไรบ้างน่ะนะ  -  . ,  -  /สูดน้ำมูก
 
 
 
 
แล้วก็ ...แบบว่า  ...ไดรเวอร์เมาส์มันมีปัญหาล่ะ orz
ลงแล้วแต่ดันใช้การไม่ได้ พอใช้เมาส์ปากกาแล้วมันก็จะกระตุก ...

ก็เลยค่อนข้างเผาบ้างอะไรบ้างน่ะนะ ... ,,-   -,,
(ก็แก้ตัวไปงั้นแหล่ะ ต่อให้เมาส์ปกติดีก็คงทำออกมาได้ไม่ต่างไปจากนี้เท่าไรหรอก ... แค่ก ...)

ตรงไหนมึนๆงงๆ ว่าทำไมมันออกมาเป็นแบบนี้ได้ ..

...

ก็มองข้ามมันไปเถอะนะ /เสยผม
 
 
 
 
แล้วก็แบบว่า ...ซิวๆ ต้องโทษ ซินๆ น่ะนะ ..
ชีลงไว้ว่าดัดแปลงได้ ชุ้นเลยดัดแปลงจนเลยเถิดน่ะนะ ... orz
รู้สึกตัวอีกทีก็ขี้เกียจแก้แล้ว ...


 
 
 
 
 
orz

 
 
 
 
 
 
 
แปะเลยแล้วกัน นึกไม่ออกแล้วว่าจะพูดอะไรอีกดี


เลื่อนลงไปหน่อยนะคะ

 
 
 
 
 
 
 
 
 
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
..


 
 
 
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ก็นะ ...
ลูกสาวชุ้น กับลูกชายพี่เป้ไง
 
 
orz
 
 
 
คือ... รีเวิร์สก็อยากวาด ชุดพื้นเมืองก็อยากวาดน่ะนะ ..
แต่นึกภาพลูกชายตัวเองใส่ชุดอื่นนอกจากที่ปกติใส่ไม่ออก ก็เลยเอามามิกซ์กันไงล่ะ ...

 
 
 
 
แล้วพอดีความแค้นที่มีต่อพี่เป้มันสุมอกน่ะนะ
ก็เลยวาดเอเซนเวอร์ชั่นอกสามศอกลงมาด้วย..
 
 
 
 
ก็แบบว่า ...
ประมาณนั้นแหล่ะ... orz
 
 
 
รู้สึกว่าวันนี้พูดจาสับสนในตัวเองเป็นพิเศษ ...


 
 
เพราะงั้น ..
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้ก็จบเท่านี้เถอะนะ  orz
 
สุดท้ายนี้ก็ขอแพร่เชื้อหวัดใส่ทุกคนแล้วกัน ขอบคุณทุกคนที่เข้ามารับเชื้อหวัดนะคะ


แค่ก ๆ !
 
 
 
 
 
 
 
/โดนตร่อย
 
 
 
 
 
**********
 
 
 
ป.ล.ชุ้นใช้คำว่า น่ะนะ ไปกี่ครั้งเนี่ย?  ... orz
ป.ล.2 เข้าไปนั่งดูตัวละครemเล่นๆ เลยเพิ่งได้เห็นแบล็คแฟชของซิวๆ ชุ้นละชอบความลิเกของเขาจริงๆ
/คารวะซิวๆ 3 ครั้ง
ป.ล.3 ทำไมฉันต้องพิมพ์ว่า ซิวๆ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ...

[BT0.2%]002 : Still ...

posted on 14 Mar 2011 22:13 by bt-guoming
 
 
 
 
 
 
(เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของบลอดเวนโปรเจคแค่0.2%)
 
 
 
******
 
 
 
 
Still ...
 
 
 
 

ภายในห้องเช่าเล็กๆกลางกรุงปารีส ชายชาวจีนคนหนึ่งกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงหน้าคอมพิวเตอร์พีซีที่ถูกรายล้อมไปด้วยหนังสือเรียน การบ้าน และเอกสารจากงานพิเศษ

แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมและเป็นสาเหตุให้เขาต้องมีสีหน้าเช่นนี้กลับไม่เกี่ยวข้องกับงานหรือวิชาเรียนของเขาเลยแม้แต่น้อย

ใบปลิวงานแสดงดนตรีคลาสสิคที่อำนวยเพลงโดยวาทยากรชื่อดังระดับโลกชาวฝรั่งเศส ฌอง ไซมอน ถูกวางไว้บนแป้นคีย์บอร์ด
และสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มคว้าใบปลิวแผ่นนี้มาคือชื่อของผู้บรรเลงเปียโนที่ปรากฏอยู่ถัดลงมาไม่กี่บรรทัด


หมิง กั๊วะ


ใบหน้าของชายหนุ่มขึ้นสีเล็กน้อย ในขณะที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ
ไม่อยากให้ใครรู้เลยว่าแค่เพียงเห็นหรือได้ยินชื่อ เขาก็ใจเต้นแรงถึงขนาดนี้ ...

เขาจำได้ดีถึงสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่มหาลัยในประเทศ ส่วนอีกฝ่ายมาเรียนต่อที่ฝรั่งเศส
ตอนที่เขาเรียนอยู่ปีสี่ กั๊วะหมิงที่มาอยู่ที่นี่เป็นปีแรกถูกเลือกในบรรเลงเปียโนในคอนเสิร์ตของฌอง ไซมอน

เขาตกใจมาก

ไม่ใช่เรื่องที่ทำไมกั๊วะหมิงถึงไปเล่นเปียโนในงานนั้น..
แต่เป็นเรื่องที่เขาจะหาตั๋วชมคอนเสิร์ตนั้นได้จากไหน แล้วจะหาได้ทันหรือไม่

โชคดีที่เขามีเพื่อนสมัยมัธยมไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส เขาจึงรีบโทรขอให้เพื่อนคนนั้นช่วยจองตั๋วให้
ที่นั่งที่เขาได้มาในตอนนั้นคือที่นั่งริมสุดแถวสุดท้าย ที่เหลืออยู่เป็นที่สุดท้าย

และโชคดีอีกครั้ง เมื่อพ่อแม่ของเขาใจดีพอที่จะปล่อยให้เขาบินไปต่างประเทศ ในช่วงก่อนสอบ
มันไม่มีปัญหาอะไรเมื่อเขากลับมาแล้วยังสามารถทำคะแนนสอบให้อยู่ในเกณฑ์ดีได้เหมือนทุกครั้ง
แต่ผลตอบรับที่ดีในงานแสดงนั้นก็ทำให้เขามั่นใจว่าหลังจากนี้อีกฝ่ายต้องมีงานอีกเรื่อยๆ
และการต้องบินไปกลับระหว่างจีนกับฝรั่งเศสก็เป็นภาระทางการเงินที่หนักหนาสำหรับเขามากทีเดียว

และน่าประหลาดใจที่เขาดูจะโชคดีติดๆกัน เมื่อบอร์ดสำหรับติดใบประกาศที่อยู่ตรงตึกเรียนมีประกาศเรื่องทุนเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศฝรั่งเศสในสาขาวิชาที่เขาเรียน
ตอนนั้นเขารีบไปลงชื่อ และเริ่มเรียนภาษาฝรั่งเศส เตรียมพร้อมสำหรับการสอบและการมาใช้ชีวิตที่ประเทศนี้
เขาพยายามอย่างหนักไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรืองานพิเศษ จนเขาได้ทุนมาเรียนต่อ


เขาตามชมคอนเสิร์ตทุกงานที่กั๊วะหมิงได้ไปเป็นนักเปียโน
เขาทำตามคำพูดที่ตนเองเคยพูดไว้ ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจำมันได้ไหม


...

แต่ตอนนี้เขากำลังลังเล



"เอาไงดีเนี่ย..."

ชายหนุ่มถอนหายใจ ..เขากำลังคิดหนัก หนักมาก ถึงมากที่สุด...
เขามักจะจองที่นั่งริมสุดนั้นจนเป็นเรื่องปกติ นอกจากเรื่องที่มันราคาไม่แพงมากแล้ว เขายังรู้สึกว่ามันเป็นที่นั่งที่เหมาะสมกับเขาที่สุด
สำหรับคนที่แค่ได้ยินชื่อของ กั๊วะหมิง ก็หน้าแดง ตื่นเต้นจนพูดจาติดขัดไปหมดอย่างเขา การไปนั่งที่นั่งแถวหน้าแล้วได้เห็นอีกฝ่ายชัดๆนั้น เขาไม่กล้านึกเลยจริงๆว่าตัวเองจะตื่นเต้นขนาดไหน ..

มันไม่ดีต่อหัวใจเขาเลยจริงๆ ..


แต่พอได้อยู่ในที่ๆสามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้แล้ว ...
มันก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากเข้าไปใกล้ อยากเห็นใบหน้านั้นให้ชัดๆ ...


และหากดูจากเงินเก็บในบัญชีของเขาแล้ว มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้กับการจองตั๋วแถวหน้าสุด..

สักครั้ง..


ชายหนุ่มมองหน้าเวปสำหรับจองที่นั่งซึ่งแสดงภาพที่นั่งที่ถูกจองไปแล้ว และที่ยังว่างอยู่
ตอนนี้เพิ่งมีคนจองไปไม่กี่คน และที่นั่งแถวหน้าก็เพิ่งถูกจองไปแค่ที่เดียว


....

ไม่ต้องตรงกลางก็ได้

อาจเป็นเก้าอี้ริมสุด ..ไม่ด้านซ้าย ก็ด้านขวา

และเขาต้องรีบตัดสินใจ ไม่งั้นมันอาจไม่เหลือที่นั่งให้เขาเลยสักที่ก็ได้


"ให้ตายเถอะ ..แค่จองตั๋วแถวหน้าเอง แมนๆหน่อยสิเรา"
เขาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะเลื่อนเคอร์เซอร์ไปยังเก้าอี้ตัวที่ค่อนไปทางซ้ายของแถวหน้าสุด


แล้วถ้ารุ่นพี่เห็นเราล่ะ..


มือของเขาชะงักลง
สีชมพูจางๆบนใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ในขณะที่หัวใจของเขาเองก็เต้นแรงขึ้น


รุ่นพี่จะจำเราได้ไหม..


ภาพของเขาที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้แถวหน้าสุดชิดติดขอบเวที อยู่ห่างจากนักดนตรีและแกรนด์เปียโนสีดำสนิทหลังงามบนเวทีเพียงไม่กี่เมตร
เสี้ยวหน้าของคนที่เขาหลงรักทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียงดนตรีที่สิ้นสุดลงตามมาด้วยใบหน้าที่ค่อยๆหันมายังแถวที่นั่งของเหล่าผู้ฟัง
เขาวาดฝันถึงดวงตาคมสวยคู่นั้นที่ประสานกับดวงตาของเขา แต่ก่อนที่จะได้จินตนาการถึงสีหน้าของอีกฝ่าย ความอายก็แล่นขึ้นสมองจนเขาเกิดอาการโอเวอร์โหลด..

ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนผลมะเขือเทศอย่างสมบูรณ์แบบ เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ในขณะที่มือซึ่งยังจับเมาส์ไว้แน่นเริ่มชื้นเหงื่อ

เขาแน่นิ่งไปอย่างนั้นหลายนาทีจนคิดว่าสงบสติอารมณ์ตัวเองได้แล้ว จึงเงยหน้ากลับขึ้นมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังปรากฏหน้าเวปสำหรับจองตั๋ว
เขาเลื่อนเมาส์ไปกดรีเฟรชเพื่อดูว่าตำแหน่งที่ว่างยังเหมือนเดิมหรือไม่

...

ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ

มันไม่ใช่เรื่องน่าตกใจเลยแม้แต่น้อย กับการที่ที่นั่งแถวหน้าสุดที่ยังว่างโล่งอยู่จนถึงเมื่อครู่จะถูกจองไปจนเกือบหมดแล้ว แม้เวลาจะผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ

ตอนนี้จำนวนที่นั่งที่ยังว่างอยู่เหลือเพียงครึ่งเดียว

และที่นั่งว่างแถวหน้าสุดก็เหลือเพียงที่เดียว...

หากเขาลังเลอีกเพียงเสี้ยววินาที เขาต้องพลาดเก้าอี้ตัวสำคัญนี้ไปแน่ๆ
ชายหนุ่มสูดหายใจลึก มือเลื่อนเมาส์ ภาพที่เขาคิดจินตนาการเมื่อครู่ย้อนกลับมาอีกครั้ง
เขากลืนน้ำลายเบาๆ ก่อนจะกดคลิกเมาส์..
 
 
 
............

 
 
 
......

 
..



เพื่อจองที่นั่งริมสุดแถวสุดท้ายเหมือนกับทุกครั้ง

 
 
 
 
 
-+-+-+-+-+-+-+-+-
 
 
 
 
ฮุฮิ ..

กลับมาอัพแล้วล่ะ

ที่จริงสอบเสร็จตั้งแต่วันอังคาร
แต่วิชาที่สอบต้องเผาผลาญเซลล์สมองไปเป็นจำนวนมาก
หลังสอบเสร็จเลยอยู่ในสภาพสติไม่สมประกอบพอที่จะอัพบลอค ...  /ฮือ

ไปๆมาๆเหลือบเห็นปฏิทิน เลยตัดสินใจโผล่หน้ากลับมาวันนี้นี่แหล่ะค่ะ /ฮือ

สุขสันต์วันไวท์เดย์นะคะปวงชน


นี่ก็เป็นอีกตอนที่แต่งทิ้งเอาไว้
ต้องขอบคุณมะกับเฟอร์รารี่จริงๆที่ช่วยอ่านเช็คให้
ถ้ามีตรงไหนผิดอีก ก็ผิดที่สองคนนั้นที่อ่านแล้วไม่รู้นะ .. ,,-  -,,


และต้องขอขอบคุณพี่เป้ที่ช่วยตอบคำถามเรื่องใบปลิวแล้วก็เวปนะคะ
พี่เป้บอกว่าแล้วแต่คนจัดงาน หมึกเลยจัดเองตามใจนึกเลย ... /ฮือ

แต่งเรื่องของหนุ่มคนนี้ ..รู้สึกเพลิดเพลินจำเริญใจมากๆเลยค่ะ แปลกใหม่ดี ,,-  v  -,,
แต่ในขณะเดียวกัน ..ขอสารภาพตามตรงว่าไม่สันทัดตัวละครนิสัยแบบนี้เลยจริงๆ .. orz
คิดมาก เขินมาก ...แต่งแล้วรู้สึกทำให้หัวใจกับสมองต้องทำงานหนักขึ้นเป็น 3 เท่าเลยค่ะ ....
แต่งเองโมโหเอง อ้ำอึ้งอึกอักอยู่นั่น ..มิน่าถึงอกหัก (ไม่เกี่ยวซะหน่อย ...orz)

พลอตของหนุ่มคนนี้ จริงๆมีอีกพลอต แต่อันนั้นต้องวาด ..
ถ้าเอาชนะความขี้เกียจได้ หมึกก็คงได้เอามาอัพ(ภายในปีนี้) ...
แต่ถ้าไม่ ....

...

ก็ลืมๆที่หมึกพิมพ์ไว้ตรงนี้เถอะนะคะ  ,,-  -,,


 
 
 
 
 
 
 
 
เว้นระยะเพื่อการลืม


ช่วงนี้ csbt กำลังคึกคักเลยเนอะ ,,-  -,,  /เปลี่ยนเรื่อง
หมึกอาจยังมีสติบ้างไม่มีบ้าง อ่านแล้วเมนท์บ้าง หรือเมนท์ไม่ออกบ้าง (เพราะความมึนเข้าแทรก...)
แต่ก็อยากบอกให้ทราบว่าติดตามความเคลื่อนไหวของทุกท่านอยู่นะคะ ,,-  -,,
(พูดจาเหมือนสโตลกเกอร์ .... orz)



นึกไรไม่ออกล่ะ
งั้นตัดจบเอนทรี่นี้เท่านี้ละกัน ... -  -

 
 
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
 
 
 
 
หมึกยักษ์
 
 
ป.ล.ตรงไหนอ่านแล้วมึนก็เมาๆตามไปแล้วกันนะคะ
ดิชุ้นก็เบลอเวลาอัพบลอคอย่างงี้เสมอแหล่ะ .. ,,-  -,,
ป.ล.2 วันนี้เนตเน่ากว่าทุกวัน สงสัยเพราะเป็นวันพิเศษ ,,-  -,,
 
 
 
/เขวี้ยงโมเดมไปกระแทกแกนโลกให้กลับเข้าที่